Vanaf het najaar van 2026 tourt muziekgezelschap De Kift langs de landelijke podia met De eenzame; een voorstelling vol weemoed, euforie en ontregeling.
De eenzame
Hij wilde naar de zee vertrekken, maar kwam bij het station niet aan. Hij wilde naar de zee vertrekken, die ieder leed verdrijven kan. Hij heeft staan vloeken, zag die bank, ging liggen en daar snurkt hij dan.
In de uithoek van een stad waarvan het stof sinds lang door niets dan regendruppels in beroering is gebracht, zwerft de eenzame. We noemen hem D. Hij wroet eindeloos van het ene naar het andere eind van deze uitgestrekte metropool. Hij is moe, moe, maar hij kan slechts verder en verder gaan om steeds bij de verkeerde straathoek af te slaan.
Soms ziet hij ver voor zich een straat die naar de belofte van de zee moet leiden maar hoe meer hij nadert, hoe verder weg de zee flonkert om uiteindelijk steeds weer te verdwijnen.
Toen is de zee naar hem gekomen, de zee met haar vertrouwd gezicht, de blauwe zee is zelf gekomen, glimlachend in het ochtendlicht. En D die heeft toen ook geglimlacht. En die bewegingloze vent, vermagerd, kaal en zonder tanden, is ijlings naar de zee gerend.
In de voorstelling drumt en tekent de hand van Wim ter Weele. Het publiek ziet zijn geprojecteerde tekeningen ter plekke ontstaan. Tegen deze achtergrond van tekeningen en filmfragmenten ontmoeten we oude bekenden. Ze zijn er nog, de eenzamen die rondzwerven in het oeuvre van De Kift:
De eenzame achter het bevroren raam
De eenzame die van Lilo hield
De eenzame die in een kring sjokt
De eenzame zonder naam
De eenzame wiens verstand is verzopen
De eenzame in de sneeuw
De eenzame die tweemaal is gevallen
De eenzame op oudejaarsavond
De eenzame in het goedkope vertrek
De eenzame aan een kille, donkere plas
De eenzame in een jol
De eenzame aan het eind van de wereld
